Hee, ik ben Milah en ik ben 17 jaar. Ik woon nu sinds 3 maanden op de Hadassa hoeve. Ik wil jullie graag meenemen in mijn verhaal, hoe ik bij de Hadassa hoeve ben gekomen en hoe ik langzaam maar zeker mijn plekje aan het vinden ben.
Ik ben opgegroeid in een groot en gelovig gezin waar altijd veel gebeurde. Gelach, drukte, veel liefde, maar ook stress en momenten waarop ik mij alleen voelde – zelfs in een huis vol mensen. Al van jongs af aan voelde ik dat ik anders was en dacht dat niemand mij begreep, waardoor ik het veel alleen ben gaan doen. Ik stond eigenlijk constant in overlevingsstand, omdat ik niks snapte van waarom ik mij zo voelde en het dus maar wegdrukte. Hierdoor was ik eigenlijk altijd blij, maar vanbinnen was ik aan het overleven.
Rond mijn 13e ging het mis, ik raakte mijzelf en mijn geloof kwijt. Al die gevoelens waren niet meer zo makkelijk te verstoppen en de verandering naar de middelbare was niet makkelijk voor mij geweest. Ik werd gepest en buitengesloten waardoor ik niet meer naar school wou en uiteindelijk het leven niet meer zag zitten. Ik voelde mij nog eenzamer. Hierdoor kwam ik in een depressie en ben ik een jaar thuis komen zitten. Maar thuis ging het ook niet goed. Mijn ouders snapten het niet en ik snapte het ook niet, waardoor wij constant botsten. Wij zijn toen samen met hulpverlening gaan zoeken naar een andere plek voor mij, en ik was weer gestart met school. Ik ben over de jaren heen op verschillende plekken geweest en was steeds tussendoor voor periodes thuis. Ik was al die tijd mijn geloof verloren omdat ik dacht dat God niet van iemand hield zoals ik. Maar in de zomer 2024 veranderde heel veel. Ik vond mijn geloof terug en mijn wil om te leven. Ik had een reden om te vechten.
Een paar maanden geleden hebben wij (ik, mijn moeder en hulpverlening) mij aangemeld bij Hadassa hoeve. Bij het kennismakingsgesprek voelde ik al meteen dat dit is wat ik wou. Naast dat het er prachtig uitzag voelde ik de liefde die hier was voor de bewoners. Dit vond ik erg fijn. Sinds ik hier woon ben ik aan het leren dat ik niet altijd ‘aan’ hoef te staan, maar dat mijn gevoel er mag zijn en ik ook mag ontspannen en dat ik niet alleen maar hoef te overleven – maar dat ik ook mag leven. Ik heb hier natuurlijk ook mijn ups en downs, maar nu hoef ik het niet meer alleen te doen.
Ik ben onderweg, naar een leven in vrijheid.